Gisteren vond in het Vlaams parlement een discussie plaats over de Vlaamse klimaatambities voor Kopenhagen en de klimaatopwarming.

Wat de uitkomst van de klimaattop in Kopenhagen ook zal zijn, Vlaanderen krijgt een belangrijke rol toebedeeld in deze periode van historische klimaatdiscussies. Verbaasd? Volgend jaar neemt België immers het Europees voorzitterschap op en Vlaams minister Schauvliege zal dan de vergadering van Europese milieuministers voorzitten.

Rijke landen willen dat ontwikkelingslanden ook broeikasgassen gaan terugdringen. Zeker de nieuw opkomende economische machten, zoals China, India en Brazilië. En terecht. China staat momenteel aan de top qua uitstoot van broeikasgassen en produceert nu al meer CO2 uit dan de Verenigde Staten.

De klimaatopwarming is bezig: voormalig VN-secretaris-generaal Kofi Annan (nu gezicht van het Global Humanitarian Fund) schat dat 99% van de klimaatslachtoffers (droogte, overstromingen, vluchtelingen,...) in de arme tot zeer arme landen vallen. Een van de belangrijkste struikelblokken in de klimaatsdiscussies gaat dan ook over... geld: wie gaat dit allemaal betalen?

Groot was mijn verwondering na het horen van milieuminister Schauvliege dat Vlaanderen een beter klimaatbeleid zou kunnen voeren indien klimaat geregionaliseerd zou worden. Het zwaartepunt van het klimaatbeleid ligt nu al bij de gewesten. Hernieuwbare energie, isolatie van woningen, de slimme kilometerheffing, groene innovatie en vele andere klimaatgerelateerde onderwerpen zijn Vlaamse bevoegdheid, waarin Vlaanderen het niet goed doet. En net daar mist de Vlaamse regering ook ambitie om maatregelen te treffen.

De voorbije jaren is een exponentiële groei ontstaan aan begrippen en afkortingen in verband met klimaat, met een complex jargon tot gevolg.