De lijsten zijn ingediend, alle partijen kennen hun lijstnummer en de eerste verkiezingsborden verschijnen in het straatbeeld... Vanaf morgen zal de campagne echt losbarsten. Zelf heb ik morgen mijn eerste verkiezingsdebat (in het Daminaaninstituut in Aarschot). Ondertussen is het de derde of vierde maal dat ik zal deelnemen aan een verkiezingsdebat in deze school, het zegt iets over het aantal verkiezingen in dit land.

Zonet heb ik de voorbereide vragen van de leerlingen doorgenomen. Enkele vragen over de economische crisis en pensioenen, maar het overgrote deel gaat over de politieke crisis en de toekomst van ons land. Hoe kijken eerste stemmers aan tegen deze verkiezingen? Ik ben zelf erg benieuwd naar hun kijk op een (voor hen waarschijnlijk onbegrijpelijk) dossier als Brussel-Halle-Vilvoorde dat gedurende enkele jaren het (non)-beleid in dit land heeft overheerst. Voor alle duidelijkheid: ik zal morgen pleiten vóór een splitsing van BHV, omdat ik zelf inhoudelijk overtuigd ben dat franstaligen in de Vlaamse rand niet op Brusselse partijbonzen moeten kunnen stemmen. Het lijkt futiel voor sommigen, maar dat is het niet: een splitsing van BHV betekent erkennen dat de Vlaamse rand tot Vlaanderen behoort. Maar politici in dit land zijn blijkbaar niet capabel meer om vooruit te gaan. Als jonge politicus vind ik dit beschamend.

De Maingains in deze wereld teren op dit dossier, dus hij is de laatste die het dossier wil opgelost zien. De De Wevers gebruiken het dossier om aan te tonen dat dit land niet meer werkt. En de Letermes geven hem (ongewild) gelijk.

In een dergelijke situatie is volgens mij plaats voor een Vlaamse partij, die het over 95% eens is met haar franstalige zusterpartij, maar over communautaire en taalkwesties heftige discussies voert. En die nadien ook nog samen met die zusterpartij door een deur kan.