De voorbije dagen waren een donkerrode dag op vlak van fijn stof. Overal in Vlaanderen werden concentratiepieken gemeten. Fijn stof is nochtans erkend als een zeer ernstig risico voor de volksgezondheid. Het veroorzaakt of verergert acute en chronische luchtwegenaandoeningen en studies wijzen op een verminderde levensverwachting. Dat zou toch de sense of urgency moeten aanscherpen.

En het blijft niet bij enkele dagen: op een aantal meetplaatsen werd de norm dit jaar al 13 dagen overschreden. Terwijl het aantal dagen dat de norm overschreden mag worden per jaar op maximum 35 dagen ligt. En we zijn nog maar januari.

Het plaatsen van smogborden en een snelheidsbeperking bleven uit, maar dat zijn natuurlijk minimalistische maatregelen. De vervuiling van fijn stof moet structureel aangepakt worden, af en toe enkele verkeersborden omdraaien is onvoldoende. Europa tikt ons hierover ook op de vingers: het gebrek aan milieuzones bijvoorbeeld, waarin enkel wagens met beperkte vervuiling worden toegelaten, was voor Europa een reden om Vlaanderen geen uitstel te verlenen voor het halen van de fijnstofnormen. Inderdaad, over milieuzones wordt al lang gepraat, maar er wordt niets concreets over ondernomen.

De voorbije dagen zijn een symptoom voor het falende fijnstofbeleid. Je vraagt je soms af hoeveel longaandoeningen er nog moeten bijkomen vooraleer de Vlaamse regering echt maatregelen onderneemt tegen de fijnstofvervuiling in Vlaanderen.