Net voor ik gisterenavond rond 20.00u de ROB-studio in moest, kreeg ik de resultaten van Groen! voor het kanton Leuven -14,5% van de stemmen- in handen. En meteen werd ik overmand door een niet te bedwingen krop in de keel.  De kiezers kozen voor het Vlaanderen van NV-A, maar duidelijk ook voor de solidariteit en duurzaamheid van Groen!.

Vandaag ben ik een beetje van slag door het feit dat de globaal positieve score voor Groen! zich niet heeft kunnen vertalen in een zetel voor uittredend parlementslid Tinne Vanderstraeten, maar ben ik ook (nog steeds) blij ontroerd om de wijze waarop de groep van Leuven zich eendrachtig achter het objectief van ‘één Leuvense verkozene’ heeft kunnen scharen. 

Als voorzitter van Groen! Leuven ben ik trots dat we in Leuven aan één zeel getrokken hebben en trouw zijn geweest aan ons eigen woord om op een opbouwende en integere wijze aan politiek te doen.  Het eindresultaat mag er dan ook helemaal zijn: Eva Brems kan naar het parlement!

Voor de kamer ging in totaal 9,79% van de stemmen uit de kieskring Leuven naar Groen!, een stijging met 1.56% tegenover 2007. Ik wil de kandidaten en militanten uit Leuven van harte bedanken voor hun bijdrage aan dit mooie resultaat, EN natuurlijk ook de vele kiezers die hun vertrouwen voor het eerst of weer opnieuw aan Groen! hebben gegeven.  

HEEL ERG BEDANKT, ALLEMAAL!

‘En of het echt mogelijk is te stemmen voor mij als 1ste opvolger op de Groen!e lijst voor de Kamer in de kieskring Leuven, en Frank Vandenbroucke op de ‘rode’ lijst voor de senaat?’ ‘En of  een stem voor Marianne Thysen en Groen! op enigerlei wijze verzoenbaar zouden kunnen zijn?’ En of het verschil tussen Groen! en SP-A niet net zo groot is als het verschil tussen Groen! en de hele linkerzijde van het centrum?’ ’En of het nu toch echt waar is dat Bart De Wever inzet op de splitsing van het land?’

Tot gisterenavond laat hebben vragen als deze  me bezig gehouden. Tot laat heb ik, mijn beroep als leraar zeer zeker getrouw, zo eerlijk mogelijk uitgelegd aan buren en mensen op de markt waar de verschillende partijen voor staan. Tot en met antwoorden gegeven op ‘wat nu precies een voorkeurstem is en wat een lijststem, en of die beide mogen gecombineerd worden?’

De ‘democratie’ is mij dierbaar, en net daarom heb ik niet het gevoel tijd te hebben verloren door de afgelopen dagen deze en andere vragen te hebben willen beantwoorden. Integendeel. Met het oog op het dichten van de kloof tussen burger en politiek zouden er volgens mij meer en op geregelder tijdstippen politieke straatcampagnes mogen plaats hebben. Want ondanks de hele grote informatiestromen blijven burgers vaker in het ongewisse, en vinden ze duidelijk niet altijd de antwoorden op de vragen waar ze mee zitten.

Morgen is het alleszins zo ver. Dan spreken de burgers zich uit over wie dit land de volgende jaren zal leiden. En uiteraard hoop ik dat de Groen!en erbij zullen zijn. Vanzelfsprekend hoop ik dat velen op zondag de 13de zullen kiezen voor lijst 13 .

Aan competenties heeft Groen!, zoals ook bleek uit de zeer goede rapporten voor de Groen!e parlementsleden van de kranten  De Standaard en De Morgen, alvast geen gebrek. En uiteraard heeft Groen!, met haar resolute keuze voor duurzaamheid en rechtvaardigheid, volgens mij ook de meest coherente visie op de toekomst.

Ik hoop dan ook op een Groen!e zondag, en kijk uit naar een groot vertrouwen voor 13 op 13.

Zoals voor lezers van deze blog al wel duidelijk zal zijn geworden, geloof ik het ook. Ik denk inderdaad dat we verder zullen evolueren naar een wereld waarin de natiestaat als belangrijkste politieke referentie verdwijnt, en dat ‘nieuwe’ omschrijvingen als Europa in de toekomst alleen maar belangrijker zullen worden.

Anders dan de NV-A zie ik in deze ‘evolutie’ echter geen rechtvaardiging voor de roep om een onafhankelijk Vlaanderen. Laat staan dat ik ervan overtuigd zou zijn dat de wereld ook maar een klein beetje beter zou worden van het beklemtonen van wat mensen van elkaar onderscheidt. En laat staan dat ik, net als NV-A, zou willen geloven dat de welvaart van de ene alleen maar zou kunnen gegarandeerd worden op de kop van de ander.

Neen. Ik geloof niet dat samenlevingen er baat bij hebben om ongelijkheid te vermeerderen. Wel integendeel: ik geloof dat de toekomst van een welvarende ‘Europese’ samenleving zal afhangen van de mate waarin we erin zullen slagen mensen te behoeden voor ‘verongelijking’ en ‘uitsluiting’. 

Want zoveel is, zoals ook Rik Coolsaet en John Vandaele vandaag in de Standaard onder de aandacht brengen, duidelijk: “hoe groter de inkomensongelijkheid in samenlevingen, hoe meer mentale ziektes, vetzucht, tienerzwangerschappen, geweld, gevangenen, en hoe minder lang de mensen er leven”.

Ik ga dan ook ‘vierkant voor solidariteit’ om het eens met de woorden van het ACV te zeggen. Want zoveel is ook zeker: als Meyrem Almaci afgelopen week een oprechte oproep richtte aan SP-A om samen te bekijken hoe we de sociale zekerheid na 14 juni kunnen versterken, dan denk ik dat het belangrijk is om deze oproep open te trekken naar álle progressieve krachten in Vlaanderen en in dit land.

Duurzame investeringen zullen volgens mij leiden tot meer rechtvaardigheid zoals alleen rechtvaardigheid de duurzaamheid van geleverde inspanningen zal kunnen veilig stellen. Maar het spreekt voor zich: voor de realisatie van een politiek van rechtvaardige duurzaamheid zullen de krachten van vele verschillende actoren, werknemers én werkgevers, moeten geconcerteerd worden,  veel meer dan ooit tevoren en over vele ‘traditionele’ scheidingslijnen heen.

In 2007 schreef ik op deze blog hoe “de uitdaging van een doorgedreven bestrijding van de klimaatproblemen kansen biedt op een nieuwe economie die groeikansen geeft aan de levenskwaliteit en aan de werkzekerheid van mensen. In Duitsland zijn er nu al 1,5 miljoen banen in de ecologische sector of 3.8% van alle jobs. Daardoor is de ecosector vandaag in Duitsland al belangrijker dan de automobielsector...”

Ondertussen zijn we drie jaar verder, en hebben de economische en financiële crisis zich heel scherp laten voelen. Bewustheid over de noodzaak van een ‘groene’ economie is er in Vlaanderen en België dan ook al wel iets meer, maar van een proactieve politieke keuze voor duurzaamheid lijkt nog altijd geen sprake. Nochtans is het nu wel zeker: als de volgende regering volop de kaart trekt van een ‘vergroening’ van de economie, kunnen er tegen 2015 125.000 bijkomende duurzame jobs gecreëerd worden.

Zo steunt Groen! het voorstel van het Verbond van Belgische Ondernemingen(VBO) om tegen 2015 alle overheidsgebouwen te voorzien van hoogrendementsbeglazing, isolerende daken en energie-efficiënte verwarmingssystemen, en om tegen 2020 in elke regio een ambitieus renovatiebeleid voor het ganse bestaande gebouwenpark te implementeren. Groen! steunt dit voorstel omdat het goed is voor het milieu, maar uiteraard ook omdat deze keuze ermee voor zal zorgen dat de bouwmarkt niet stilvalt en er tegen 2020 10.000 banen bij kunnen komen.

Groen! pleit overigens ook voor een vermindering van de belasting op arbeid, en kiest in plaats voor een ‘groene fiscaliteit’: de lasten op arbeid verschuiven naar lasten op milieuvervuilende producten zonder meerwaarde voor de samenleving. Groen! kiest voor een ander soort fiscaliteit omdat ze goed is voor de ‘omgeving’, maar ook omdat een lastenverlaging op arbeid volgens het Federaal Planbureau ruimte kan maken voor maar liefst 70.000 nieuwe jobs.

Het is anno 2010 hoog tijd om de koe bij de horens te vatten, in plaats van misschien nog eens drie jaar langer aan te modderen. Investeren in een doorgedreven ‘vergroening’ van de hele economie is de boodschap. Het is immers de enige rechtvaardige manier om het ecologisch welzijn en de sociale welvaart van mensen in Vlaanderen en in België veilig te stellen.

Met een stem voor Groen! zal de toekomst van dit land er na 13 juni 2010 ook écht weer toe doen.

2010 is uitgeroepen tot het ‘Europees jaar ter bestrijding van de armoede en de sociale uitsluiting’.  Maar uitgerekend op het ogenblik dat België het voorzitterschap van de Europese Unie zal opnemen, gaat het helemaal niet goed met de armoede in België.

Zo leeft 15% van de gezinnen in België onder de armoedegrens, en moeten almaar meer mensen een beroep doen op het  OCMW. Steeds meer mensen hebben ook te kampen met betaalproblemen, vaak voor basisvoorzieningen als huur en energie. In 2009 konden 122.749 gezinnen in Vlaanderen hun gas en electriciteit niet betalen, 22.000 meer dan een jaar eerder. Meer dan 110.000 mensen moesten in 2009 een beroep doen op voedselbanken.

De barometer van de armoede staat op onweer. En dat is alleen al vanuit moreel standpunt onaanvaardbaar. België is immers nog steeds één van de rijkste landen ter wereld, en Vlaanderen nog altijd een zeer welvarende regio.

Voor Groen! is de bestrijding van de armoede dan ook een topprioriteit. Tegenover het onrecht van de groeiende armoede kiezen we voor een samenleving gebaseerd op sociale rechtvaardigheid, met een sterke solidariteit. We willen een samenleving met minder ongelijkheid, die de grondrechten van haar inwoners waarborgt.

En dat kan allemaal. Het kan door de minimumuitkeringen boven de Europese armoedegrens te brengen en de uitkeringen welvaartsvast te maken. Het kan door door betere bescherming tegen overkreditering en een beleid rond de bestrijding van de energie-armoede. Het kan door kinderarmoede actiever aan te pakken…

Het kan allemaal. Met voldoende echte politieke wil, is er ook uit de armoede een weg.

Deze verkiezingen startten niet echt onder een gunstig gesternte. Maar de politiek loslaten, of opnieuw uit handen geven aan politici met ‘simpele’ oplossingen voor alles, dát is zeker geen goed idee.

Een groene stem kan volgens mij wel een verschil maken. Een groene stem staat immers voor een duidelijke keuze: het  is een keuze voor politici die integer en constructief aan de slag willen.

Een groene stem is kiezen voor Vlaanderen, maar zonder de deur op de neus van de wereld dicht te slaan. Het is kiezen voor dialoog en ‘win-win’ oplossingen die alle inwoners van dit land ten goede komen. Een groene stem is kiezen voor een staatshervorming die zowel gemeenschappen, gewesten als de federale staat de middelen geeft om beter  te functioneren. Een groene stem is opteren voor een splitsing van BHV en voor een federale kieskring gekoppeld aan de afschaffing van de Senaat.

Een groene stem is ook kiezen voor een voor een ambitieus energie- en klimaatbeleid, en daarmee  ook voor een innovatieve en een proactieve groene economie die meer banen zal creëren. Zo kunnen groene investeringen in bijvoorbeeld de bouwsector zorgen voor heel wat meer jobs. Bovendien maken energieneutrale gebouwen en woningen ons minder afhankelijk van kernenergie en andere fossiele brandstoffen.  Groene investeringen in de bouwsector kunnen dan ook zorgen voor minder CO2 in de lucht, en betekenen, last but not least, ook besparingen op persoonlijke energiefacturen.

Een groene stem is tenslotte ook een uitgesproken stem voor volgehouden solidariteit. Het is een stem voor een sterke sociale zekerheid en een doortastend armoedebeleid. Een groene stem is kiezen voor verantwoordelijkheid jegens álle mensen: in Vlaanderen, in België, in Europa, en in de nog veel grotere wereld daarbuiten.

In de kieskring Leuven trekken we voor Groen! met een sterke ploeg naar de kiezers. Een ploeg vol positieve energie! Om zondag 13 juni groen te kleuren en te kiezen voor een ‘andere’ politiek, een mét toekomst.

Voor het volledige programma van Groen! voor de verkiezingen 2010, zie:  http://www.groen.be/uploads/programma/Groen_verkiezingsprogramma_2010.pdf .

Vandaag  vindt in Brussel de “Pride” -de vroegere “Lesbian and Gay Pride”- plaats, de jaarlijkse feestelijke optocht van holebi’s (en ook veel hetero’s). Zoals elk jaar zal er weer een stevige groene delegatie aanwezig zijn tijdens de Pride. Zelf ga ik ook weer mee. Een van de centrale eisen van de Pride van dit jaar ligt mij immers zeer nauw aan het hart, met name de eis om te komen tot een volwaardige ouderschapsregeling voor holebi’s. Nu kun je als meemoeder in een lesbisch koppel enkel gebruik maken van stiefouderadoptie om zo een juridische band te krijgen met het kind van de biologische moeder. Het wordt hoog tijd dat een meemoeder het kind volwaardig kan erkennen, zoals een heterovader dat kan. Zo wordt een kind geboren in een lesbische relatie ook meteen officieel een kind van de moeder en de meemoeder. Groen! verdedigt dat standpunt al lang.

Meyrem Almaci heeft trouwens in de vorige legislatuur een voorstel ingediend dat ouderschapsverlof opentrekt naar partners van het gelijke geslacht. Dat wetsvoorstel biedt een constructieve oplossing voor een oud zeer. Het heeft als doelstelling om het zogenaamde vaderschapsverlof van 10 dagen, officieel ‘verlof bij geboorte’, onder bepaalde voorwaarden ook toe te kennen aan een partner van hetzelfde geslacht, in praktijk de meemoeders, de lesbische partners van de biologische moeder van het kind.

Een andere centrale eis van de Pride vandaag is een sterke Europese kaderrichtlijn over antidiscriminatie. Met die richtlijn komt er een ruime bescherming tegen discriminatie, niet alleen op de arbeidsmarkt, maar bv. ook in het onderwijs en de gezondheidszorg. In België wordt die richtlijn al toegepast, maar voor andere lidstaten is dat nog lang niet het geval. Zo heeft mijn collega Stijn Bex  bij een gelijkaardige optocht in het Poolse Krakau aan den lijve kunnen ondervinden dat de situatie in andere lidstaten vaak nog bedroevend is. En nu België binnenkort voorzitter van de EU wordt, is het signaal van de Pride des te belangrijker. Wij willen met Groen! dat de Belgische regering van de volwaardige omzetting van die richtlijn in alle EU-lidstaten een prioriteit maakt.

Met de crisis in Griekenland en een Euro onder zware druk, zou een mens bijna vergeten dat het vandaag ook een feestdag is. Vandaag, zoals elk jaar op 9 mei, is het immers ’Dag van Europa’. Vandaag is het de dag waarop Robert Schuman in 1950 zijn voorstel deed om een Europees samenwerkingsverband op te zetten. Inmiddels een ‘Europese Unie’ van mensen die zouden moeten kunnen leven in vrijheid, vrede en solidariteit. Een Unie met een hele grote diversiteit aan landen, maar ook met één heel eigen volkslied. Een lied waarvan mijn zoontje alvast de tonen kent en verder zoekt op zijn gitaar…

Er was eens een meisje dat Sili heette. Op twee krukken probeerde ze wat de jongens haar voordeden: ze verkocht ‘de Zon’. Met succes. Want ondanks haar handicap en het aanhoudende getreiter en geweld van de andere krantenverkopers werd zij de beste van Dakar… Zo vertelt Djibril Diop Mambety in 1998 met zijn film “La petite vendeuse de Soleil”, een prachtig document in een reeks films over mensen die volgens de regisseur ‘naief genoeg zijn om moedig te blijven’.

Ik heb “La Petite vendeuse de Soleil”, net als vele andere films uit Afrika, leren kennen op het Afrika Filmfestival van Leuven. Dat festival is vandaag aan haar 15de editie toe en heeft in de voorbije jaren een onmiskenbare steen bijgedragen aan de realisatie van de interculturele wereldsamenleving. Door films uit Afrika, de Arabische wereld en de diaspora te programmeren, heeft het festival immers stemmen naar Vlaanderen gebracht die hier anders nauwelijks tot helemaal niet zouden zijn gehoord.

Aanstaande vrijdag vangt het 15de festival aan met “Shirley Adams”, een film uit 2009 van de jonge Zuid-Afrikaan Oliver Hermanus. Bijzondere aandacht gaat dit jaar ook naar producties uit en over Congo. Zo staat de eerste Congolese langspeelfilm “La vie est belle” ook nog eens op het programma. Deze film uit 1987 van Benoit Lamy en Mweze Ngangura verbeeldt het verhaal van een arme boer die naar Kinshasa trekt om er zijn geluk als muzikant te vinden…

Meer informatie over het Afrika Filmfestival is te vinden op: www.afrikafilmfestival.be.